در يك كلام نام حسين(ع) و مهدى(ع) براى شيعيان يادآور يك حكايت ناتمام است، حكايتى كه آغازگر آن حضرت اباعبدالله الحسين(ع) و پايان بخش آن حضرت بقية‏الله‏الاعظم (ع) است.
در هر حال از آنجا كه در اذهان شيعيان اين دو وجود مقدس از قرابت و ارتباطى جدايى‏ناپذير برخوردارند. از همين رو مناسب ديديم كه در ايام عزاى سرور آزادگان به بخشى از معارف ارزشمندى كه از آن حضرت در ارتباط با فرزند ارجمندش حضرت مهدى(ع) رسيده است اشاره كنيم:

1.نسب مهدى(ع)
حضرت اباعبدالله‏الحسين(ع) در روايتهاى متعددى به اين موضوع كه حضرت مهدى(ع) از فرزندان و نوادگان ايشان است اشاره كرده‏اند كه از جمله آنها روايتى است كه در زير آمده است:
«دخلت على جدى رسول‏الله (ص) فاجلسنى على‏فخذه و قال‏لى: ان‏الله‏اختار من صلبك يا حسين تسعة ائمة، تاسعهم قائمهم، و كلهم فى‏الفضل والمنزلة عندالله سواء» (4)
بر جدم رسول خدا، كه درود و سلام خدا بر او باد، وارد شدم، پس ايشان مرا بر زانوى خود نشانده و فرمود: اى حسين! خداوند از نسل تو نه امام را برگزيده است كه نهمين نفر از ايشان قيام‏كننده آنهاست و همه آنان در پيشگاه خداوند از نظر فضيلت و جايگاه برابر هستند.
ين موضوع كه قائم آل محمد(ص) از نسل حسين(ع) و نهمين نواده اوست در روايات بسيارى ، كه از طريق شيعه و اهل سنت روايت‏شده، آمده است و هر گونه شك و ترديد نسبت‏به نام و نشان و مشخصات موعود آخرالزمان وآخرين ذخيره الهى را برطرف مى‏سازد.
«دخلت‏على‏النبى (ص)فاذاالحسين على فخذه و هو يقبل عينيه وفاه و يقول: انت‏سيدابن سيدانت، امام‏ابن‏امام، نت‏حجة‏ابن حجة، ابوحجج تسعة من صلبك تاسعهم قائمهم.» (5)
بر پيامبر خدا وارد شدم و ديدم كه آن حضرت در حالى كه حسين را بر زانوى خود نشانده بر چشمها و دهان او بوسه مى‏زند و مى‏فرمايد: تو آقايى فرزند آقايى ، تو امامى فرزند امامى، تو حجتى فرزند حجتى ، تو پدر حجتهاى نه‏گانه‏اى، از نسل تو نهمين حجت و قيام‏كننده آنان بر خواهد خاست.

2. عدالت‏گسترى مهدى(ع)
عدالت و تشكيل جامعه‏اى بر اساس عدل از آرمانهاى هميشگى بشر بوده و در طول هزاران سالى كه از زندگى انسان بر كره خاك مى‏گذرد و صدها و هزاران نفر در پى تحقق اين آرمان، بشريت‏خسته از ظلم و ستم را به دنبال خود كشيده‏اند، اما جز در مقاطع كوتاهى از زندگى بشر و آن هم در سرزمينهاى محدود هرگز اين آرمان بدرستى تحقق نيافته و هنوز هم عدالت آرزويى دست نيافتنى براى انسان عصر حاضر است.
با توجه به همين موضوع در روايتهايى كه از پيامبر اكرم(ص) و امامان معصوم شيعه: وارد شده، گسترش عدالت و از بين بردن ظلم را يكى از بزرگترين رسالتهاى امام مهدى(ع) بر شمرده و تحقق عدالت واقعى را تنها در سايه حكومت او امكان‏پذير دانسته‏اند.
از جمله اين روايتها روايتى است كه از حضرت اباعبدالله‏الحسين(ع) نقل شده و در آن آمده است:
«لولم يبق من‏الدنياالا يوم واحد، لطول‏الله عزوجل ذلك اليوم حتى يخرج رجل من‏ولدى، فيملاها عدلا و قسطا كما ملئت جورا و ظلما، كذلك سمعت رسول‏الله (ص) يقول‏» (6)
اگر از عمر دنيا تنها يك روز باقى مانده باشد و خداوند آن روز را چنان طولانى مى‏گرداند كه مردى از فرزندان من قيام كند و دنيا را پس از آنكه از ظلم و ستم پر شده بود پر از عدل و داد نمايد، من اين سخن را از رسول خدا، كه درود و سلام خداوند بر او باد، شنيدم.
پيامبر گرامى اسلامى (ص) نيز قيام عدالت گستر نهمين فرزند امام حسين(ع) را چنين بيان مى‏كنند:
«... و جعل من صلب‏الحسين(ع) ائمة يقومون بامرى ...التاسع منهم قائم اهل بيتى، مهدى‏امتى، اشبه‏الناس بى فى، شمائله واقواله و افعاله، يظهر بعد غيبتة طويلة و حيرة مظلة ، فيعلن امرالله و يظهر دين‏الله ...فيملاالارض قسطا و عدلا ، كما ملئت جورا و ظلما.» (7)
... خداوند از فرزندان امام حسين ، امامانى قرار داده است كه امر (راه و روش آيين) مرا بر پا مى‏دارند. نهم آنان قائم خاندان من مهدى امتم مى‏باشد. او شبيه‏ترين مردمان است‏به من در سيما و گفتار و كردار . پس از غيبتى طولانى و سرگردانى و سردرگمى مردم ، ظاهر مى‏شود ، آنگاه امر (آيين) خدا را آشكار مى‏سازد... پس زمين را از عدل و داد لبريز مى‏كند پس از آنكه از ستم و بيداد لبريز شده باشد.

3. صابران در غيبت مهدى(ع)
يكى از اركان انتظار فرج صبر و پايدارى است و انسان منتظر در واقع كسى است كه همه سختيها و ناملايمات را به اميد رسيدن به آرمان بلند خويش تحمل مى‏كند و از فشار و تهديد زورگويان و طعنه و تكذيب نابخردان هراس به دل راه نمى‏دهد، از همين رو در روايات صبر و انتظار همواره قرين يكديگر بوده و فضيلت‏بسيارى براى صبرپيشگان در زمان غيبت‏بر شمرده شده است.
حضرت سيدالشهداء (ع) كه خود والاترين مظهر صبر و مقاومت در راه اداى تكليف الهى است در بيان مقام منتظرانى كه صبر و شكيبايى پيشه ساخته و بر آرمان خويش پايدارى مى‏ورزند مى‏فرمايد:
«منا اثنا عشر مهديا، اولهم اميرالمؤمنين على بن ابى‏طالب، و آخرهم التاسع من‏ولدى، و هوالقائم بالحق، يحيى‏الله به‏الارض بعد موتها، و يظهر به دين‏الحق على‏الدين كله، ولو كره‏المشركون. له غيبة يرتد فيهااقوام و يثبت فيها على‏الدين‏آخرون، فيؤذون و يقال لهم: «متى هذاالوعد ان كنتم صادقين‏»،اما ان‏الصابر فى غيبته‏على‏الاذى و التكذيب بمنزلة‏المجاهدبالسيف بين يدى رسول‏الله (ص)» (8)
در ميان ما اهل بيت دوازده مهدى وجود دارد كه اولين آنها اميرمؤمنان على‏بن‏ابى‏طالب(ع) و آخرين آنها نهمين فرزند من است. و اوست قيام كننده به حق ، خداوند به وسيله او زمين را پس از آنكه مرده است زنده مى‏كند و دين حق را به دست او بر همه اديان غلبه مى‏دهد، اگر چه مشركان نپسندند. براى او غيبتى است كه گروهى در آن از دين خدا بر مى‏گردند و گروهى ديگر بر دين خود ثابت مى‏مانند، كه اين گروه را اذيت كرده و به آنها مى‏گويند:
«پس اين وعده چه شد اگر راست مى‏گوييد؟» آگاه باشيد آنكه در زمان غيبت او بر آزار و اذيت و تكذيب صبر كند همانند كسى است كه در مقابل رسول خدا(ص) با شمشير به جهاد برخاسته است.
شايد بتوان گفت فضيلتهاى بى‏شمارى در روايات ما كه براى منتظران فرج بر شمرده‏اند به اعتبار همين صبر و شكيبايى و تحمل مشكلاتى است كه منتظران واقعى فرج بر خود هموار مى‏كنند. چنانكه در روايتى كه از امام صادق(ع) وارد شده، آمده است:
«...فلا يستفرنك‏الشيطان، فان‏العزة‏لله‏ولرسوله وللمؤمنين، و لكن المنافقين لايعلمون ، الا تعلم ان من انتظر امرنا و صبر على ، يرى من‏الاذى والخوف، هو غدا فى زمرتنا...» (9)
شيطان تو را تحريك نكند. زيرا كه عزت از آن خدا و پيامبر و مؤمنان است ليكن منافقان نمى‏دانند ، آيا نمى‏دانى كسى كه منتظر امر ما (حاكميت اجتماعى آرمانى ما) باشد، و بر بيمها و آزارهايى كه مى‏بيند شكيبايى ورزد، در روز بازپسين در كنار ما خواهد بود...

4. خصال مهدى(ع)
حضرت مهدى(ع) عصار و فشرده عالم هستى (10) و وارث همه انبياء اولياء الهى است، و خداوند متعال همه خصال نيكويى را كه در بندگان صالح پيش از او وجود داشته، در آن حضرت جمع كرده است. به بيان ديگر آنچه خوبان همه دارند او به تنهايى دارد.
در زمينه آنچه گفته شد روايتهاى بسيارى وارد شده كه از جمله آنها مى‏توان به روايت زير كه از حضرت اباعبدالله‏الحسين(ع) نقل شده اشاره كرد:
«فى‏القائم منا سنن من‏الانبياء: سنة من نوح، و سنة من ابراهيم ، و سنة من‏موسى و سنة من‏عيسى ، و سنة من ايوب و سنة من محمد(ص) . فاما من نوح: فطول‏العمر; واما من ابراهيم: فخفاءالولادة و اعتزال الناس; واما من موسى: فالخوف والغيبة; و اما من عيسى: فاختلاف‏الناس فيه، واما من‏ايوب: فالفرج بعدالبلوى; واما من محمد(ص) فالخروج بالسيف.» (11)
در قائم ما (اهل بيت) سنتهايى از پيامبران الهى وجود دارد; سنتى از نوح ، سنتى از ابراهيم ، سنتى از عيسى ، سنتى از ايوب: و سنتى از محمد(ص) از نوح طول عمر، از ابراهيم پوشيده‏ماندن ولادت و كناره‏گيرى از مردم ، از موسى، ترس و غيبت از جامعه ، از عيسى اختلاف مردم درباره او، از ايوب گشايش بعد از سختيها و بلايا، و از محمد(ص) قيام با شمشير را .

پى‏نوشتها:

1. ر. ك: قمى ، شيخ عباس ، مفاتيح الجنان ، دعاى ندبه ، اصل عبارتى كه در دعاى مزبور آمده چنين است: «اين الطالب بدم المقتول بكربلاء»

2. ر. ك: همان ، زيارت امام حسين(ع) در روز عاشورا. در بخشى از زيارت يادشده چنين آمده است: «فاسئل‏الله الذى اكرم مقامك و اكرمنى ان يرزقنى طلب ثارك مع امام منصور من اهل بيت محمد:»

3. همان جا

4. القندوزى، سليمان بن ابراهيم ، ينابيع المودة ، نجف ، مكتبة‏الحيدرية، 1411 ق ، ص 590 ، به نقل از: موسوعة كلمات‏الامام الحسين(ع)، قم ، دارالمعروف ، 1415 ق ، ص‏659 ، ح 688 .

5. حسينى ترمذى ، محمد صالح ، مناقب مرتضوى ، ص‏139 ، به نقل از: قرشى،على اكبر، اتفاق در مهدى موعود7، ص 35

6.الشيخ‏الصدوق،ابوجعفرمحمدبن‏على‏بن‏الحسين، كمال‏الدين و تمام‏النعمة، تهران، دارالكتب الاسلامية،1359 ق، ج 1 ، ص‏317 ، ح 4; به نقل از موسوعة كلمات الامام الحسين، ص 661، ح‏693 .

7. همان ، ج 1، ص‏257 ، به نقل از: حكيمى، محمد ، عصر زندگى و چگونگى آينده انسان و اسلام، قم ، دفتر تبليغات اسلامى حوزه علميه قم ، 1374 ، صص‏36-35.

8 . همان ، ج 1، ص‏317 ، به نقل از موسوعة كلمات‏الامام‏الحسين، صص‏666- 655، ح‏703.

9. الكلينى ، محمدبن‏يعقوب، الكافى ، ج 8 ، ص‏37، به نقل از حكيمى،محمد، همان، ص‏293 .

10. در برخى از تفاسير كلمه «والعصر» به وجود حضرت مهدى(ع) تفسير شده است.

11. علم‏اليقين ، ج 2 ، ص‏793 ، به نقل از موسوعة كلمات الامام الحسين(ع) ، صص‏669- 668، ح 710 .

پيشگويي‌هاي عيسي مسيح از آخرالزمان

در پيشگويي‌اي كه قبلاً ذكر شد، مسيح از رنج‌هاي و سختي‌هاي فزاينده‌اي كه قبل از بازگشتش منجر به حوادث فاجعه‌بار بزرگ خواهد شد، سخن مي‌گويد. حوادث نهايي هنوز اتفاق نيفتاده‌اند. در واقع، تكميل آن‌ها تنها در دهه‌هاي گذشته امكان‌پذير بوده است.

سه حادثه‌ي پيشگويي‌شده‌ي بزرگ وجود دارند كه تنها به واسطه‌ي پيشرفت‌هاي دوران مدرن محقق شده‌اند كه به طور اختصار بدان‌ها مي‌پردازيم.

1. انجيل در تمامي جهان تبليغ خواهد شد

در متي 24، مسيح از جنگ‌ها، بيماري‌هاي همه‌گير، زلزله‌ها و آزار و شكنجه‌ي پيروانش مي‌گويد. در آيه‌ي 14 مي‌گويد: «و این مژده‌ي پادشاهی در سرتاسر جهان اعلام خواهد شد تا شهادتی برای همه‌ي قوم‌ها باشد. آن گاه پایان فرا‌‌خواهد رسید.»

مسيح رسولان خويش را براي گسترش مژده (انجيل) به سرتاسر امپراتوري روم فرستاد، اما هرگز نتوانستند به تبليغ آن در تمام جهان نايل شوند. قرن‌ها پس از آن، مژده‌اي كه توسط مسيح آورده شده در زمان‌هايي تقريباً‌ از بين رفت، و تنها سويي كوچك از روشنايي در دنياي تاريك بود.

ماشين چاپ، كه انجيل را در زبان‌هاي رايج به ميليون‌ها تن از مردم عرضه كرد، و ظهور رسانه‌هاي جمعي و ارتباطات مدرن، تكميل‌كننده‌ي امكان وقوع اين پيشگويي در دوران اخير بوده است.

2. مصيبت چنان عظيم است كه بدون دخالت خداوند، هیچ بشری جان سالم به‌‌ در نمی‌برد

مسيح عبارات مبهوت‌كننده‌اي را در متي 22ـ21 : 24 بيان مي‌كند. او مي‌گويد كه در زمان پيش از بازگشت او چنان مصیبت عظیمی روی خواهد داد که مانندش از آغاز جهان تا‌‌کنون روی نداده است. او هم‌چنين گفته است كه اگر بازنگردد «هیچ بشری جان سالم به ‌‌در نمی‌برد» و حيات بشر بر روي زمين نابود خواهد شد.

بشريت در طول تاريخ با فجايع وحشتناك طبيعي و انساني روبرو شده است. يهوديان عصر مسيح در سال 70 ميلادي شاهد يك فاجعه‌ي ملي بودند، و آن اين بود كه روميان بيت‌المقدس را غارت كرده و از بين بردند. طبق گزارشات معاصر، بيش از يك ميليون نفر كشته شدند.

اما اين حوادث در مقايسه با ميليون‌ها نفر كشته شده در طاعون قرن 14 اروپا، و رنج و درد و مرگ ناشي از جنگ جهاني اول و آنفلوآنزاي همه‌گيري كه به دنبال آن آمد، يا 50 ميليون نفري كه در جنگ جهاني دوم كشته شدند، بسيار كم‌رنگ مي‌نمايد.

پس از آن، امكان خود نابودسازى بشر تا زمان ساخت و ذخيره‌سازي تسليحات اتمي و شيميايي ميسر نبود. حقيقتاً نابودي كلي بشر با نيزه و شمشير، تفنگ سرپر يا حتي مسلسل، تانك‌ها و بمب‌هاي يك‌تني امكان نداشت.

تنها پس از كشف انرژي هولناك ناشي از شكاف اتم بود كه نابودي هر موجود زنده‌اي بر روي اين سياره امكان‌پذير شد. امروزه، جدا از ذخاير بمب هسته‌اي، تسليحات شيميايي مهلك‌تر از تمام طاعون‌هاي گذشته، براي كشتن بيش از پيش انسان‌ها، در برخي نقاط جهان به اندازه‌ي كافي ذخيره شده است.

شيعه واقعى

يكى از دوستان امام صادق(ع) خدمت ايشان آمده بود و از منطقه خودش تعريف مى‏كرد كه در آنجا شيعه زياد است.

حضرت فرمود: آيا شيعه‏ها طورى هستند كه ثروتمندانشان به خانه فقرا بروند؟

گفت: نه، يك حالت عمومى نيست!

فرمودند: آيا طورى هست كه اگر كسى قرضى داشت از مال خودشان قرض او را بپردازند؟

گفت: نه، به اين عموميت نيست.

حضرت فرمودند: آيا اگر كسى لباس، خانه و يا غذا نداشت طورى هست كه ثروتمندان داوطلبانه آنها را تأمين كنند؟

گفت: نه.

با گفتن اين پاسخ امام به زانوهايشان زدند و فرمودند: شما اسمتان را شيعه نگذاريد.

بسم الله الرحمن الرحیم

صبح های جمعه ولی حال و هوای دیگری دارد ... برعکس غروب هایش که هرچه آدم عجیب و غریب هست می ریزند اینجا ... عجیب و غریب ... تو عجیب تری ...

****

فقط همین ... بنشینی روبروی گنبد فیروزه ای اش و صفا کنی... صفا کنی؟؟ به این نمی گویند صفا... پایین تر را نگاه کن ... ستاره هایی را که روی خاک جاده با او عشق بازی می کنند ... نه ... او عشق بازی می کند باهاشان ...

بسه ... دوباره شروع نکن ... می خواهی گله کنی از این که دخترید و نمی توانید وسط جاده زانو بزنید و همان بحث های همیشه گی... بسه ... مزخرف نباف... به چشم های بغل دستی ات اگر نگاه کنی ... خب نمی شود ... نمی گذارد این چفیه اش ... بی خیال همه ... همان به تر که دلت خوش باشد به صفا کردنت ... صفا کن ... صفا کن ... صفاا اا اا اا...

****

... فلو قیل لنا ان هذا الامر لا یکون الی مئتی سنه او ثلاث مائه سنه لقست القلوب لرجع عامه الناس عن الاسلام، ولکن قالوا مااسرعه و ما اقربه تالفا لقلب الناس و تقریبا الفرج ...

اگر به ما گفته می شد: این امر [ظهور قائم] تا دویست سال و یا سی صد سال دیگر واقع نمی شود؛ دل ها سخت می شد و بیشتر مردم از اسلام برمی گشتند. اما گفته اند: این امر چه با شتاب پیش می آید و چه نزدیک است! تا دل های مردم الفت گیرد و فرج نزدیک احساس شود ...

امام کاظم علیه السلام

گیر بی خود نده... می گویم ظهور نزدیک است یعنی نزدیکِ نزدیک است... آخرالزمان شروع شده است... از زمان ضربت فرق امام علی - علیه السلام- ... شاید هم زودتر... از آن زمان که قابیل، برادرت را کشت... باز هم زودتر... از آن هنگام که آدم و حوا، پدر و مادرت، عهدشان را شکستند ... و شاید از آن زمان که ابلیس بر آدم سجده نکرد ... از همان موقع آخر الزمان شد ... تا همیشه... تاظهورش...

****

همین الانش که به خیالت این جمعه نه، جمعه ی بعد آقا می آید، چه غلطی می کنی؟ خودت را برای ظهور آماده کرده ای؟ از بس قیامت برایت نزدیک است، گند زده ای به پرونده ات دیگر؟ بس که برای سربازی آقا تدارک دیده ای اعمالت این است؟ نه عزیز کوتاه بیا ... الان وضعت این است ... چه برسد به آن که بخواهی ظهور را تا سیصد چهارصد سال هم عقب بیندازی ...

****

هوا دیگر روشن شده... شلوغی همیشه دارد برمی گردد ... خداحافظی می کنی ... یا نه سلام می دهی ... سمت چپت را ... گنبد طلای بی بی - علیها سلام-  ... سمت راستت اردوگاه یاران آقا ... پشت سرت مرقد شهدای گمنام و پیش رویت ... پیش رویت ...

سلام.
کم و بیش به این سوال برخوردید که آیا حضرت مهدی(عج) خانواده داره؟
در این مطلب به یاری  خدا سعی داریم  که به پاسخ این سوال برسیم.
همانطور که همه میدونيم يکی ازسنتهاي پيغمبرازدوج بوده است و احاديث زيادی در این زمينه فرموده اند مثل:"انّکاح سنتی فمن رغب ان سنتی فليس منّی." يعنی: ازدواج سنت من است پس هرکس از سنتم دوری کند از من نيست. يا حديثی که دقيق اون ونمیدونم ولی منظورش اینه که باازدواج دين انسان کامل میشه.
مطلب بعدی اینکه ازمستحباته موکد در دين اسلام ازدواج است وامام زمان(عج) هم که کوچک ترين مستحبی رو کنار نمی گذارن چه برسه به چينن عملی که اینقدرهم روی اون تاکيد شده .
ممکنه بعضیها این مطلب رو عنوان کنند که هيچ زنی نمیتونه به اندازیه اون حضرت عمر کنه پس چطورآقا با اون زنا ازدوج میکنن؟ میشه اینطور جواب داد که برای اینکه ایشون عمر زيادی دارن و هيچ زنی به اندازيه ایشون نمیتون عمر کنه پس حتماً زنهايه زیادی داشته اند درحالی که اون زنها متوجه نشدند که همسرشون کيه؟ وفرزند اون کيه؟  حتماً بايد همينطور باشه وگرنه اون حضرت شناخته میشد و ديگه غيبت معنا نداشت.

در گوشه ای از زیارت روز جمعه که یکی از دعاهای مربوط به امام زمان(عج) است آمده:"السلام علیک وعلی اهل بیتک" یعنی: سلام بر تو و بر خانواده ات. یا خود ایشون در زیارت ناحیه مقدسه خطاب به امام حسین(ع) عرض میکنن:" السلام عليك...( سلام من كان معك) فداک بروحه و اهله و جسده وماله و ولده و روحه لروحک فدا و اهلک لاهلک وقا" یعنی: سلام برتو...( سلام کسی که ا گر در کربلا با تو بود) روح و تن و مال و فرزندانش را فدای تو می نمود و جانش را فدای جان تو و خانواده اش را سپر بلای خانواده ی تو می نمود.
استدلالهایی که در بالا براتون نوشتم همه حاکی از ازدواج کردن ایشونند. اما عجله نکنید باید استدلالهایی رو هم که در مورد ازدواج نکردن ایشونوجود دارد رو هم مورد بررسی قرار بدهیم.
یکی از علمای بزرگ به نام مرحوم آية‏الله شيخ‏ محمد تقى شوشترى" قدس ‏سره ‏الشريف" در تالیفاتشان اعتراض صریح نسبت به موضوع متاهل بودن امام کرده و فرموده:"امام زمان،عليه‏السلام، بعد از ظهور اگر مجالى‏باشد ازدواج مى‏كند اما در دوره ‏غيبت هيچ دليلى برانجام اين مساله ‏نداريم."
با توجه به سوالاتی مانند:‏اگر امام ازدواج نكرده چگونه سنت ‏پيامبر را ترك نموده؟ و اگر ازدواج‏ كرده آيا اولاد دارد يا خير؟ و اگراولاد ندارد آيا همسر ايشان نازاست‏ يا خير؟ و اگر اولاد دارد آنها كجاهستند؟ و اگر فوت كرده‏اند كى و كجابوده و اگر زنده‏اند آيا آنها نيز همانند خود حضرت طول عمر دارند يا خير؟ و... که در رابطه با این موضوع مطرح می شود می توان چنین پاسخ داد که: هيچ دليلى برهمسر و اولاد داشتن امام زمان‏نيست، بلكه احيانا دليل بر نفى آن هم ‏در شرايط فعلى وجود دارد. اما دررابطه با اينكه ازدواج سنت نبى،صلى‏ الله‏عليه ‏وآله، است ‏به احتمال‏عقلى دو مساله مطرح است ‏يكى اينكه ‏بگوييم ازدواج فى نفسه سنتى است ازسنن پيامبر، هر چند هيچ مساله‏اى هم‏ به دنبال آن نباشد "ان من سنتى‏النكاح‏"(۱)ولى معلوم نيست كه اين‏صورت صحيح باشد. لذا احتمال دوم‏ مطرح مى‏گردد زيرا روايات ديگرى‏ناظر بر اين هستند كه انسان ازدواج‏ كند و بچه‏دار شود تا نسل مبارك‏اسلام فزونى يافته و زياد شود "تثقل‏الارض بلااله الاالله‏"(۲)
كه البته اين‏كه در روايات آمده چيز واجبى نيست ‏زيرا اگر ضرورت جامعه اسلامى ونيازهاى قطعى عالم ايجاب كند كه‏امام زمان، عليه‏السلام، تنها زندگى‏كند؛ ديگر عنوان سنت پيامبر به هرمعنا باشد، هر چند به صورت مقطعى،منتفى خواهد بود و بحث اهم و مهم‏مطرح است كه سنت پيامبر براى ‏مصالح عامه و جامعه اسلامى ترك‏ شده و اين اشكالى ندارد. البته بحث ما در وجود همسر و فرزندان بر امام‏زمان، عليه‏السلام، قبل از ظهور است‏ و گر نه ما بر وجود همسر و فرزند براى حضرت صاحب‏الامر، عليه‏السلام، بعد از ظهور دلائلى‏داريم.
براى اين ادعا كه امام زمان،عليه‏السلام، قبل از ظهور همسر وفرزندانى دارد به روايتى استدلال‏شده كه مرحوم شيخ طوسى(۳)، دركتاب بسيار نفيس و ارزشمند خود به‏نام "الغيبة‏" آن را ذكر نموده است.اين روايت از حضرت صادق،عليه‏السلام، نقل شده است كه ايشان‏فرمودند:مطلع نيست ‏بر مكان امام زمان درايام غيبت هيچ كس نه از اولاد امام ونه غير اولاد مگر غلامى كه متصدى‏كارهاى آن حضرت است و فقط او ازمحل امام مطلع است.(۴)
به اين روايت استدلال شده كه‏امام صادق فرمودند:"لايطلع على موضعه احد من‏ولده و لاغيره."
پس معلوم مى‏شود كه امام زمان‏اولاد دارد و وقتى فرزند داشت قطعاهمسر هم دارد. لكن مرحوم نعمانى(۵)
كه از علماى اسلام است در كتاب‏"الغيبة‏" خود روايت را "من وليه‏"(۶)نقل كرده نه "من ولده‏" يعنى هيچ‏كس‏ نه دوست نه غير دوست ‏بر جايگاه ‏امام زمان، عليه‏السلام، مطلع نيست‏ مگر آن خدمتكارى كه متصدى‏ كارهاى آن حضرت است.
در مورد زیارات ناحیه مقدسه و وارث نیز می توان چنین استدلال کرد که با توجه به این که هیچ کتابی جز قرآن از تحریف مصون نیست پس امکان دارد کلمات"ولد" در این دو زیارت "ولی" بوده باشد. اما در پایان اگر دقت کنید کلمه اهله باقی می ماند که باز می تواند استدلال ما بر همسر داشتن ایشان باشد.
از شما دوستان تقاضا می کنم که اگر استدلالی در باب هر دو دیدگاه دارید در قسمت نظرات بیان کنید. 
التماس دعا

۱- مكارم‏الاخلاق,شيخ جليل حسن بن‏الفضل الطبرسى,اعلمى، ص196

۲- كتاب الغيبة,طبرسي,ص161-162

۳- كتاب الغيبة، ص14

۴- بحار، ج52 ص317

۵- اثبات الوصيه,مسعودي، ص201

۶- مكيال المكارم، ج2 ص73

قسمت اول

شناخت كوتاه از حضرت مهدى(عج)

نام: محمّد.

پدر: امام حسن عسكرى(ع).

مادر: نرجس^{( [4] )}.

القاب: حجت، خاتم، صاحب الزّمان، قائم، منتظَر، و از همه مشهورتر مهدى.

شكل: چون ستاره درخشان نورانى، و داراى خالى سياه بر گونه راست.

زاد روز: شب نيمه شعبان 255، هنگام طلوع فجر.

زادگاه: شهر سامراء.

غيبت صغرى: از سنّ پنج سالگى به مدّت 69 سال.

نمايندگان: چهار نفر از شخصيّتهاى شيعه به نامهاى:

1 ــ ابو عمرو، عثمان بن سعيد بن عمرو عمرى اسدى، وكيل و نماينده پيشين امام هادى و امام عسكرى عليهما السّلام.

2 ــ فرزند او، ابو جعفر، محمد بن عثمان بن سعيد، در گذشته304.

3 ــ أبوالقاسم، حسين بن روح بن ابىبحر نوبختى، در گذشته326.

4 ــ ابوالحسن على بن محمد سمرى، در گذشته329.

محل اقامت نامبردگان بغداد، و كليّه امور شيعيان و خواستهها و نامههاى آنان به وسيله اين چهار نفر انجام و ردّ و بدل مىشد; و آرامگاه آنان نيز در بغداد مشهور است.

غيبت كبرى: با در گذشت چهارمين نماينده و سفير آن حضرت از سال 329 آغاز گرديد; و تا به هنگام فرمان الهى مبنى بر اجازه ظهور و قيام آن بزرگوار، همچنان ادامه خواهد داشت.

نمـايندگان و وظـيفه مردم در دوران غيبت كبرى: كسيكه فقيه خويشتن دار، مخالف هواى نفس، و فرمانبر امر خداوند باشد، او نماينده امام زمان است; و بر ديگران لازم است از او پيروى كنند; زيرا اينگونه افراد از طرف امام بر مردم حجّتاند، و امام از طرف خداوند بر آنان حجت باشد^{( [5] )}.

هنگام ظهور: آنگاه كه منادى حقّ از جانب آسمان ندا دهد: حقّ با آل محمّد است. نام مهدى بر سر زبانها افتد; مردم دلباخته او شوند; و از كسى جز او سخن نگويند.

محل ظهور: مكّه معظّمه.

محل بيعت (تعهّد مردم در پيروى از امام): مسجدالحرام، ميان ركن و مقام.

نشانى: فرشتهاى از بالاى سر او فرياد مىزند: اين مهدى است، او را پيروى كنيد.

يادگار أنبياء: انگشتر سليمان در انگشت او، عصاى موسى در دستش، و بطور خلاصه آنچه خوبان همه دارند او تنها دارد.

ياران: سيصد و سيزده نفر (به عدد اصحاب بدر)، افرادى باشند كه هسته مركزى زمامدارى او را تشكيل دهند; و در حقيقت كارگردانان اصلى قيام مهدى(ع)، و كارگزاران درجه اوّل انقلاب جهانى اسلام خواهند بود كه از اطراف جهان به دور حضرتش گرد آيند.

روش حكومتى: بر اساس قرآن و سيره پيامبر(ص) و امام اميرمؤمنان(ع).

شعاع و دامنه حكومت: سراسر جهان را فرا گيرد; و زمين را از عدل و داد پر كند در حالى كه از جور و ستم پر شده باشد.

مركز حكومت: مسجد كوفه، مركز خلافت و حكومت جدّ بزرگوارش على(ع).

چگونگى پيروزى بر دشمنان: همانند پيروزى جدّ عالى مقامش پيامبر اكـرم(ص) بر كافران و مشركـان، خداوند او را با گـروههاى منظّم هزار نفرى از فرشتگان^{( [6] )} يا سه هزار نفرى كه از آسمان فرود آمدند^{( [7] )} يا پنج هزار نفرى كه داراى نشان مخصوص بودند^{( [8] )} مدد داد; و نيز در جبهههاى جنگ ياريش كند، آنچنان كه مؤمنان را در حال شكست در بدر^{( [9] )} و ديگر جبهههاى فراوان و روز تاريخى حنين^{( [10] )} يارى و پيروز فرمود و در جنگ احزاب، رعب و وحشت در دل كفار و مشركان فرو ريخت^{( [11] )}.

مدت زمامدارى: روايات كه اكثراً مربوط به اهل تسنّن استـ در اين باره باختلاف سخن گفته، امّا به عقيده شيعه خدا آگاه است.

وزير و معاون: عيسى(ع) از آسمان فرود آيد و به عنوان وزير با حضرتش همكارى نمايد.

بركات حكومت و رهبرى او: درهاى خير و بركت از آسمان به روى مردم گشوده شود; عمرها به درازا كشد; مردم همه در رفاه و بىنيازى بسر برند; شهرها همه بر اثر آبادانى و سرسبزى به هم پيوسته گردند، آنچنان كه مسافران را به برداشتن توشه نيازى نخواهد بود; و اگر زنى يا زنانى تنها از مشرق به مغرب روند كسى را با آنها كارى نباشد.

راه شناخت حضرت مهدى(عج)

براى شناخت حضرت مهدى (عليه السلام) و ويژگىهاى شخصى و كيفيت غيبت و ظهور او هيچ وسيلهاى بهتر از آيات شريفه قرآن كريم و روايات معصومين (عليهم السلام)نيست. با اينكه در اين زمينه و با اتكاى به همين آيات و روايات، بيش از هزار كتاب و رساله نوشته شده است بازهم به طور يقين مىتوان گفت كه در تمامى آنها، جز بخش كوچكى از معارف مربوط به اين آخرين ذخيره الهى، تبيين نشده است. زيرا ابعاد وجودى او را ـ همچنان كه در باره اميرالمؤمنين (عليه السلام)فرمودهاند ـ كسى جز خدا و پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)به تمام و كمال نشناسد. و باز كلام خدا و پيامبر و اهلبيت را هركسى به درستى فهم نتواند كرد.

علاوه بر اين، خاصيت دوران غيبت است كه نمىتوان مطمئن بود كه همه فرمايشات آنان به ما رسيده باشد.

با اين همه، آنچه در پى مىآيد تنها مرورى بر پارهاى عناوين و ذكر نمونههايى در هر باب است. بسان بر گرفتن قطرههايى از دريايى بىكرانه، كه گفتهاند:

آب دريا را اگر نتوان كشيد***هم به قدر تشنگى بايد چشيد

حضرت مهدى(عج) و قرآن

الف) همپاى قرآن:

اينكه پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) در سفارش مشهور خويش فرمود: «انى تارك فيكم الثقلين كتاب اللّه و عترتى ما ان تمسّكتم بهما لن تضلّوا ابداً»^{( [12] )} و بدين سان بر همپايى و همراهى خاندان خويش سلاماللّه عليهم با قرآن كريم، تأكيد نمود، دلالت بر اين دارد كه در زمان ما، كتاب خدا قرآن كريم جز در كنار مهدى آل محمد (صلى الله عليه وآله وسلم) كه يگانه ذخيره و باقيمانده اين دودمان پاك است، كتاب هدايت انسانها نتواند بود و از گمراهى و سرگردانى مردم، جلوگيرى نتواند كرد.

و نيز اينكه رسولخدا (صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود: «علىّ مع القرآن و القرآن مع علىّ لايفترقان حتى يردا على الحوض»^{( [6] )} با توجه به اينكه دراين عصر، وصايت و وراثت حضرت على(عليه السلام) در همه مقامات ولايتى و شئونات هدايتىاش تنها از آن حضرت مهدى (عليه السلام)مىباشد، بر چنين همراهى و همپايى و معيّتى، بين او و قرآن نيز دلالت دارد.

ب) شريك قرآن:

همه ائمه بزرگوار، «شركاء قرآن كريم» شمرده شدهاند^{( [7] )} چنانكه بطور ويژه در يكى از زيارتهاى مخصوصه حضرت مهدى (عليه السلام) با تعبير «السلام عليك يا شريك القرآن» از ايشان ياد شده است.

ج) تلاوت كننده و ترجمان قرآن:

از آن رو كه تلاوت آيات كتاب خدا بهترين وسيله انس باخداست، و براى مقرّبان درگاه حق هيچ لذّتى بالاتر از خواندن قرآن و تدبّر در آن نيست، حضرت مهدى (عليه السلام) كه در اين دوران والاترين درجات انس و بالاترين مقامات قرب الى اللّه را داراست، شايستهترين كسى است كه به عنوانِ «يا تالِىَ كتابِ اللّه و ترجمانَه»^{( [8] )} مىتواند مورد خطاب قرار گيرد.

د) قرائت كننده و تفسيرگر قرآن:

براى قرائت و تفسير قرآن كريم چه كسى شايستهتر از حضرت مهدى(عليه السلام)است كه در اين زمان «چراغ هدايت» و «حامل علوم قرآن» و «نگاهبان گنجينه دانش الهى» و «حافظ سرّ خدا» تنها اوست و «امانات نبوّت» و «وديعتهاى رسالت» در اين عصر تنها به او سپرده شده است؟^{( [9] )} اوست كه قرآن را چونان كه پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) و على (عليه السلام)قرائت مىكردند، قرائت مىكند و آنچنان كه خداى محمد و على (عليهما السلام)مىپسندد و مقرر فرموده است، تفسير مىنمايد.

«السلام عليك حين تقرء و تبيّن»^{( [10] )}.

چه خوش است صوت قرآن زتو دلربا شنيدن***به رخت نظاره كردن، سخن خدا شنيدن

هـ ) تعليم دهنده احكام قرآن:

... صاحب الزّمان و مُظهر الايمان و مُلقِّن احكام القرآن...^{( [11] )}

«سلام خدا بر صاحب الزمان و آشكار كننده ايمان و تلقين و تعليم دهنده احكام قرآن.»

و) احياگر قرآن:

در آخر الزمان كه سنّتهاى قرآنى به فراموشى سپرده شده و بسيارى از معارف اين كتاب الهى از سوى كژ انديشان به تحريف و تبديل كشيده شده و حيات و حيات آفرينى آياتش، در حصار جهل و هوس دنيا پرستان ناديده گرفته شده است، مهدى (عليه السلام)مىآيد تا احياگر اين معجزه جاويد باشد و اسلام و مسلمين را در پرتو انوار فروزان آن جانى تازه بخشد.

«اللهمّ جدّد به ما امتحى من دينك و أحىِ به ما بُدّلَ من كتابك و أظهر به غُيّر من حكمك».^{( [12] )}

«خدايا از دينت آنچه به نابودى گراييده بوسيله او تجديد فرما. و از كتابت آنچه دگرگونى و تبديل پذيرفته بوسيله او احيا كن. و از احكامت آنچه را كه تغيير يافته بوسيله او آشكار گردان.»

حضرت مهدى(عج) در قرآن

در قرآن، آيات بسيارى وجود دارد كه به شهادت روايات مستند و معتبر، در باره حضرت مهدى(عليه السلام) و قيام جهانى او نازل گرديده است.

در كتاب شريف «المحجّة فى ما نزل فى القائم الحجّة(عليه السلام)» كه توسط محدث بزرگوار، مرحوم سيد هاشم بحرانى و با بهرهگيرى از دهها جلد كتب تفسير و حديث، تأليف گرديده، مجموعاً (132) آيه از آيات كريمه قرآن ذكر شده كه در ذيل هر كدام يك يا چند روايت در تبيين كيفيت ارتباط آيه با آن حضرت(عليه السلام) ، نقل شده است.

در اينجا به ذكر چند روايت در اين مورد، بسنده مىكنيم:

1 ـ امام صادق (عليه السلام) در باره قول خداى عزّوجلّ: «هو الذى ارسل رسوله بالهدى و دين الحق ليظهره على الدّين كلّه و لو كره المشركون^{( [13] )}» فرمود:

«به خدا سوگند! هنوز تأويل اين آيه نازل نشده است و تا زمان قيام قائم (عليه السلام) نيز نازل نخواهد شد. پس زمانى كه قائم (عليه السلام)به پا خيزد، هيچ كافر و مشركى نمىماند مگر آنكه خروج او را ناخوشايند مىشمارد.»^{( [14] )}

2 ـ امام باقر (عليه السلام) در باره آيه شريفه «و قل جاء الحق و زهق الباطل إن الباطل كان زهوقاً»^{( [15] )} فرمود:

«زمانى كه قائم(عليه السلام) قيام نمايد، دولت باطل از بين خواهد رفت.»^{( [16] )}

3 ـ امام صادق (عليه السلام) در بيان معناى آيه كريمه «و لقد كتبنا فى الزبور منبعدالذكر أنالأرض يرثها عبادى الصّالحون»^{( [17] )}فرمود:

«تمام كتب آسمانى، ذكر خداست، و بندگان شايسته خدا كه وارثان زمين هستند، حضرت قائم(عليه السلام) و ياران او مىباشند.»^{( [18] )}

4 ـ امام باقر (عليه السلام) در باره قول خداى عزّوجلّ: «الذين إن مكّنّاهم فى الأرض اقاموا الصلوة و آتوا الزكاة...»^{( [19] )} فرمود:

«اينآيه درحق آل محمد(صلى الله عليه وآله وسلم) است در حق حضرت مهدى(عليه السلام)و ياران او كه خداوند شرق و غرب زمين را تحت سلطه آنان قرار مىدهد و به وسيله آنان دين را پيروز گردانده و بدعتها و باطلها را مىميراند.»^{( [20] )}

5 ـ امام سجاد(عليه السلام) زمانى كه اين آيه شريفه را قرائت نمود: «وَعَد اللّه الّذين آمنوا منكم و عملوا الصالحات ليستخلفنَّهم فى الأرض كما استخلف الذين من قبلهم و ليمكّننّ لهم دينهم الّذى ارتضى لهم و ليبدِّلنّهم من بعد خوفهم أمناً يعبدوننى و لايشركون بى شيئاً»^{( [21] )} فرمود:

«به خدا سوگند! آنان شيعيان ما اهلبيت هستند، خداوند ـ آن خلافت در زمين و اقتدار بخشيدن به دين را ـ به وسيله آنان و به دست مردى از ما، كه مهدى اين امت است، تحقق خواهد داد و هم اوست كه پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)در بارهاش فرمود: اگر از عمر دنيا جز يك روز باقى نمانده باشد، خداوند همان روز را آنچنان طولانى خواهد كرد كه مردى از خاندان من كه همنام من است فرا برسد و زمين را آنچنان كه از ظلم و جور پر شده باشد، از عدل و داد آكنده سازد.»^{( [22] )}

6 ـ امام صادق (عليه السلام) فرمود: «آيه «أمّن يجيب المظطرّ اذا دعاه و يكشف السّوء و يجعلكم خلفاء الأرض»^{( [23] )} در باره قائم از آل محمد(صلى الله عليه وآله وسلم) نازل شده است. به خدا سوگند، او همان مضطرّ درماندهاى است كه چون در مقام ابراهيم دو ركعت نماز گزارد و فرج خويش از خدا بخواهد، خداوند دعايش را اجابت كند و بديها را برطرف سازد و او را در زمين خليفه قرار دهد.»^{( [24] )}

حضرت مهدى(عج) در احاديث قدسى

1 ـ خداوند فرمود: «اى پيامبر! بوسيله تو و پيشوايان از نسل تو بر بندگان خويش رحمت مىآورم، و به وسيله قائم از بين شما، زمين خود را با تسبيح و تقديس و تهليل و تكبير و بزرگداشت مقام الوهيّت، آباد مىسازم.

و به وجود او زمين را از دشمنانم پاك مىكنم و آن را ميراث اولياى خويش قرار مىدهم، و به وسيله او كلمه توحيد را تعالى بخشيده، كلمه كافران را به سقوط مىكشانم، و به دست او و با علم خود سرزمينها و دل بندگانم را حياتى تازه مىبخشم و گنجها و ذخيرههاى پنهان را به مشيت خود برايش آشكار مىسازم.

و با اراده خود او را بر نهانىها و مكنونات قلبى ديگران آگاه مىگردانم و با فرشتگان خود او را يارى مىرسانم تا در اجراى فرمان من و تبليغ دين من مددكار او باشند. او به حقيقت ولىّ من است و به راستى هدايتگر بندگان من مىباشد.»^{( [25] )}

2 ـ امام باقر(عليه السلام) در وجه نامگذارى حضرت «مهدى (عليه السلام)» به «قائم آل محمد(صلى الله عليه وآله وسلم)» حديثى قدسى روايت فرمود: «زمانى كه جدم حسين كه صلوات خدا بر او باد به شهادت رسيد، فرشتگان با گريه و زارى به درگاه خداوند عزوجلّ ناليدند و گفتند: پروردگارا! آيا از آنان كه برگزيده و فرزند برگزيده تو را، و امام انتخاب شده از بين خلق را كشتند، در مىگذرى؟!

خداوند به آنان وحى فرمود كه: «فرشتگان من آرام گيريد. سوگند به عزّت و جلالم كه از آنان انتقام مىگيرم اگرچه بعد از گذشت زمانى طولانى باشد.» سپس فرزندان از نسل حسين (عليه السلام) را كه پس از او به امامت مىرسند به ملائكه نشان داد و آنان شاد شدند.

در بين اين پيشوايان، يك نفرشان به نماز ايستاده بود «فإذا احدهم قائم يصلّى فقال اللّه عزّوجلّ: بذلك القائم أنتقم منهم.» خداوند عزّوجلّ فرمود: به وسيله آن «قائم» از دشمنان و قاتلان حسين(عليه السلام)انتقام مىگيرم.»^{( [26] )}

سلام گل نرگس

به نام آن كه انسان را مسافر كاروان انتظار گردانيد

سلام اى گل نرگس، اى كه شيرين ترين انتظار، انتظار توست

و بهترين منتظر، منتظر توست

مى توانم در يك كلمه پر معنا بگويم:

گر عشقى هست و عاشقى

نام تو معشوق و من عاشق و شيفته توأم

در انتظارت مى مانم و از خداى بزرگ مى خواهم كه ظهورت را نزديك گرداند

ما محتاج يك نگاه گذراى شما هستيم، زودتر ظهور كن و قلب رهبرمان را شاد گردان

ما و رهبرمان در انتظار تو مى مانيم.

خدا كند كه بيايى و ما هم يكى از يارانتان باشيم

وصف يار

 رفته بودم يك شبى در مجلسى***در ميان جمع مردم حرف خوبى زد كسى

گفت: آقا گر بپرسند كافران***پس چه شكلى است قامت آقايتان

ما چه گوئيم در جواب آقاى من***چهره بنما بر رخ اعماى من

البته ما خود مقصر بوده ايم***تاكنون اين چهره را نى ديده ايم(نديده ام)

روى زيباى تو يك فرزانه است***ديدنش از بهر من افسانه است

گرچه من روى تورا نى ديده ام***وصف آن زيبا رخت بشنيده ام

هركسى از من بپرسد يك زمان***بر كه ماند چهره آقايتان

من بگويم يوسف زهراست او***چهره اش چون سيد بطحاست او

گونه ها سرخ است و ابروها سياه***قامتش افراشته صورت چو ماه

حال زيبايى به لب دارد گلم***مى شود روشن زديدارش دلم

خُلق او نرم و نگاهش مهربان***مى نشيند گفته اش بر دل به جان

كى شود محدود او اندرز زمان***يا شود محصور او اندر مكان

عالم اندر دست او باشد همه***او ندارد قدر خَرْدل واهمه

توپ و تانك و بمبهاى سهمگين***ژ3 و سيمنيوف و بحرى زِ مين

اين همه انبارهاى بى نظير***در يد والاى او باشد اسير

قدرتش را كى توانى وصف نمود***قدرت او را كسى واصف نبود

جمعه روز سبز انتظار

جمعه يعنى يك غزل دلواپسى***جمعه يعنى گريه هاى بى كسى

جمعه يعنى روح سبز انتظار***جمعه يعنى لحظه هاى بى قرار

بى قرار بى قراريهاى آب***جمعه يعنى انتظار آفتاب

جمعه يعنى ندبه اى در هجر دوست***جمعه خود ندبه گر ديدار اوست

جمعه يعنى لاله ها دلخون شوند***از غم او بيدها مجنون شوند

جمعه يعنى يك كوير بى قرار***از عطش سرخ و دلش در انتظار

انتظار قطره اى باران عشق***تا فرو شويد غم هجران عشق

جمعه يعنى بغض بى رنگ غزل***هق هق بارانى چنگ غزل

زخمه اى از جنس غم بر تار دل***تا فرو شويد غم هجران دل

جمعه يعنى روح سبز انتظار***جمعه يعنى لحظه هاى بى قرار

بى قرار بى قراريهاى آب***جمعه يعنى انتظار آفتاب

لحظه لحظه بوى ظهور مى آيد***عطر ناب گل حضور مى آيد

سبز مردى از قبيله عشق***ساده و سبز و صبور مى آيد 

غیبت

«غیبت» به معنای ناپیدا بودن در مقابل «ظهور» و همچنین «ناپدید بودن» در مقابل «حضور» و «جلوه‌کردن» است. بنا بر اعتقاد شیعیان غیبت دوره‌ای است که امام در میان مردم ظهور ندارد و به دو دوره غیبت صغری(کوچک‌تر)و غیبت کبری(بزرگ‌تر) تقسیم می‌شود و با ظهور امام به پایان می‌رسد.

هانری کربن در توضیح معنای امام غایب می‌گوید:«صاحب الزمان عنوان ویژه امام غایب است. کسی که برای حواس ظاهری ناپیدا، ولی حاضر در قلب مومنان است.»

غیبت صغری

این دوره از مرگ امام حسن پسر علی (عسکری) در سال ۲۶۰ ه.ق. آغاز شده و تا سال ۳۲۹ ه.ق. به طول انجامیده‌است. در این دوره چهار نفر نائب خاص امام زمان بوده‌اند و شیعیان از طریق آنها با امام در ارتباط بوده و مسائل خود را طرح می‌کرده‌اند. این چهار نائب عبارت‌اند از:

1-عثمان بن سعید عَمری

2- محمد بن عثمان عَمری

۳- حسین بن روح نوبختی

۴- علی بن محمد سیمری

در خصوص پایان غیبت صغری شیخ طوسی در کتاب «غیبت» می‌نویسد: علی بن محمد سیمری پیش از مرگش

توقیعی که از مهدی صادر شده بود، به این عبارت برای مردم خواند:

«بسم الله الرحمن الرحیم. ای علی بن محمد سمری خداوند پاداش برادرانت را در مرگ تو بزرگ گرداند. چه که تو تا شش روز دیگر خواهی مرد. پس به هیچ کس به عنوان جانشین خود وصیت منما، که غیبت کامل واقع شده‌است. من آشکار نمی‌شوم، مگر پس از اجازه پروردگار عالم و این بعد از گذشت زمانها و قساوت دلها و پر شدن زمین از ستم خواهد بود. به زودی در میان شیعیان کسانی پیدا می‌شوند که ادعا می‌کنند مرا دیده‌اند. دروغگوست و افترا می‌بندد و لا حول و لا قوة الا بالله العلی العظیم.»

غیبت کبری

غیبت کبری: از مرگ چهارمین نایب خاص امام مهدی در سال ۳۲۹ (قمری) آغاز می‌شود و تا ظهور او ادامه خواهد

داشت. روایت شده‌است: مردم از امام در غیبتش همان گونه بهره مند می‌شوند، که از خورشید پشت ابر.(مجلسی، بحارالانوار، ج ۱۳ صص ۸۴۴ تا ۸۴۶)

بنا بر اعتقاد بعضی شیعیان ٫ ارتباط شیعیان با امام غایب در دوران غیبت به خواست امام انجام می‌گیرد و بیشتر جنبه انفسی دارد. هرچند بسیاری بزرگان در گذشته و حال مشهور به ارتباط با او هستند؛ ولی در احادیث، شیعیان از ادعای دیدار امام زمان و تعیین وقت برای ظهور او منع و نهی شده‌اند. هانری کربن می‌گوید:

«جلوه یا عدم جلوه امام بر اشخاص [مشاهده انفسی] به شایستگی آنان بستگی دارد. جلوه ظهور او بر مردم همان مفهوم تهذیب و تجدید عالم روحی آنان است و بالنتیجه مفهوم عمیق اندیشه‌ای است، که شیعه از غیبت و ظهور امام دارد. مردم شایستگی خود را برای دیدن امام از میان می‌برند. آنگاه خود بین امام و خویشتن حجاب می‌گردند. زیرا وسیله و آلت مشاهده تجلی را – یعنی معرفتی را که از قلب حاصل می‌شود...- از دست می‌دهند یا آن را فلج می‌کنند و از قدرت و کار می‌اندازند. پس تا وقتی مردم مستعد شناسایی و معرفت امام نگردند، سخن گفتن از ظهور امام غایب هیچ معنی نخواهد داشت.»

ظهور علائم ظهور

علائم قطعی ظهور مهدی بر اساس روایات امامان شیعه عبارت‌اند از:

۱- خروج سفیانی: قیام فردی از فرزندان ابوسفیان در ناحیه شامات(اردن و سوریه). وی به سرعت حکومت تشکیل می‌دهد و شام وعراق را تصرف می‌کند و سپاهی را به سوی مکه و مدینه می‌فرستد تا با مهدی بجنگد. کل دوران حکومت سفیانی حداکثر نه ماه‌است و در جنگ با مهدی شکست می‌خورد و کشته می‌شود.

2-صیهه آسمانی: خروشی آسمانی که در یکی از شبهای ماه رمضان سال ماقبل ظهور- احتمالاً شب بیست و سوم- به گوش می‌رسد و مهدی را با نام و نام پدر و کنیه اش به تمام مردم زمین معرفی می‌کند

۳-خروج یمانی: مردی از یمن قیام می‌کند و بعد از ظهور به مهدی می‌پیوندد

4-کشته شدن نفس زکیه:وی سیدی حسنی است که در مکه مابین رکن و مقام ابراهیم کشته می‌شود.(در روایتی آمده است که بعد از این اتفاق انتظار شیعیان بیشتر از دو هفته -برای ظهور منجیشان- طول نخواهد

۵- فرو رفتن زمین در بیداء: زمین در ناحیه‌ای بین مکه و مدینه سپاه سفیانی را در خود فرو می‌برد

قیام تشکیل حکومت مهدی

مقاله اصلی: مهدی در لغت به معنای «هدایت شده» است و در اصطلاح مسلمانان کسی است که پیامبر وعده داده در آخرالزمان ظهور می‌کند و دین را دوباره احیا می‌کند.

چنانکه گفته شد شیعیان معتقدند «مهدی» شخصی معین است و در حال حاضر زنده و غائب می‌باشد. البته اکثریت «اهل سنت» نیز بر اساس احادیث پیامبر به قیام مهدی در آخرالزمان معتقدند. ولی آنها مهدی را شخص معینی نمی‌دانند. لذا در شمال آفریقا بخصوص پس از هجوم استعمارگران اروپایی تعداد زیادی قیام با ادعای مهدویت صورت گرفته‌است. به عبارت دقیق شیعیان معتقد به «مهدی شخصی» هستند و اهل سنت معتقد به «مهدی نوعی».

ياران حضرت مهدى (عج)

با نگاهى گذرا به تاريخ جوامع بشرى، نقش دورانساز و كليدى جوانان در غالب حركتهاى فرهنگى و اجتماعى و نيز نهضتهاى حياتبخش پيامبران الهى كاملا آشكار و روشن است. تجربه تاريخ بيانگر اين مهم است كه در هر حركتى از استعدادهاى فكرى و نهفته قشر جوان به صورت اصولى و صحيح بهرهبردارى شده است، دستاوردهاى بسيار مهم و ارزشمندى به دست آمده است. در مقابل، زمانى كه هدايت و رهبرى گروههاى جوان به دست افراد هوسران و قدرتطلب افتاده است، جنايات و تراژدى هاى بسيار وحشتناكى به وقوع پيوسته است. در حالى كه، در تفكر دينى بها دادن و شخصيت دادن و اهتمام به جوانان بسيار توصيه شده است .......

حضرت مهدی در قرآن

۩ آیات ١

« و نريد ان نمن علي الذين استضعفوا في الارض و نجعلهم ائمه و نجعلهم الوارثين/ و نمكن لهم في الارض و نري فرعون و هامان و جنود هما منهم ما كانوا يحذرون »

 « و ما اراده مي كنيم بر كساني كه در زمين ضعيف گرديده اند منت گذاريم، و آنان را روي زمين حكومت بخشيم و آنچه را كه فرعون و هامان و لشگريانشان را بيم داده بوديم از آنان بنمايانيم. »

در بخش سوم «نهج البلاغه» مولا علي بن ابيطالب عليه السلام چنين آمده: لتعطفن الدنيا علينا بعد شماسها عطف الضروس علي ولدها: پس از آنكه دنيا مانند شتر تند خوئي كه از فرزند خود ميگريزد از ما گريخت سرانجام به سوي ما باز خواهد گشت.

 ۩ آيات۲

پس از اين بيان حضرت علي عليه السلام آيه زير را تلاوت فرمودند:
و نريد ان نمن علي الذين استضعفوا في الارض و نجعلهم ائمه و نجعلهم الوارثين /
« وعد الله الذين امنوا و عملوا الصالحات ليستخلفنهم في الارض – كما استخلف الذين من قبلهم – و ليمكنن لهم دينهم الذي ار تضي لهم و ليبدلنهم من بعد خوفهم امنا يعبد و نني لايشكرون بي شيئا و من كفر بعد ذلك فاولئك هم الفاسقون»
در تفسير (مجمع البيان) طبرسي و (تفسير عياشي) و تفاسير ديگر آمده كه حضرت امام علي بن الحسين عليه السلام اين آيه را خواند، آنگاه فرمودند: « آنان – به خدا قسم – شيعيان ما اهل البيت هستند كه خداي تعالي اين خلقت بخشيدن به آنان را به دست مردي از خاندان ما – كه مهدي اين امت باشد – انجام خواهد داد. مهدي همان كسي است كه رسول خدا صلي الله علیه و آله درباره اش فرمود: اگر از دنيا جز يك روز باقي نمانده باشد، خداي تعالي آن را آنقدر طولاني سازد تا آنكه مردي از عدل و داد پر كند، آنگونه كه از ظلم و جور پر شده باشد»

 ۩ آيات٣

« و لقد كتبنا في الزبور من بعد الذكر ان الارض يرثها عبادي الصالحون »
« و ما در زبور پس از تورات نوشتيم كه زمين را بندگان صالح ما به ارث ميبرند. »
گو آنكه مفسران در معناي « زبور » اختلاف نموده اند و نيز درباره كلمه « ذكر » نيز في الجمله اختلافاتي وجود دارد؛ اين اختلافات، اساسي و ريشه اي نيست. خواه مقصود از «زبور» اينجا كتاب آسماني نازل شده بر پيامبر خدا حضرت داوود عليه السلام باشد و خواه هر نوع كتاب آسماني كه بر انبيا نازل گرديده است – همچنين اين كه مراد از كلمه « ذكر » در اين آيه، تورات باشد يا قران و يا لوح محفوظ – به هر حال معني آيه در حد قول مفسران اين است: ما در كتابهايي كه بر انبيا نازل كرديم – يا در زبوري كه بر حضرت داوود نازل كرديم – پس از آوردن در ذكر – يا در ام الكتابي كه در آسمان بوده كه يا لوح محفوظ است يا تورات و يا قرآن – نوشتيم كه : محققاً زمين را بندگان صالح ما به ارث ميبرند. طبرسي و ديگران در تفسير اين آيه از حضرت ابو جعفر امام محمد بن علي الباقر عليهما السلام روايت مينمايند كه ايشان فرمودند : «آنان ياران مهدي عليه السلام در آخر الزمان اند».

زندگی نامه امام زمان علیه سلام

چگونگي زندگي

زندگي بقية‌الله‌الاعظم‌ عجل‌الله تعالي‌فرجه در زمان غيبت، و چگونگي آن، چنان است که خود آن حضرت در دعاي حجاب از درگاه قادر متعال درخواست نموده که محجوب، و پشت پرده ديده‌ها باشد. اَللهُمَّ احْجِبْنِي عَن عُيونِ اَعدائِي وَ اجْمَع بَينِي وَ بَينَ اَولِيائِي. 1

در تشرّف ابراهيم‌ بن مهزيار آمده که از طائف گذشتيم و به قسمتي از دشت حجاز رسيديم که عواملي ناميده مي‌شد. در اين ديدار امام عليه‌السلام به پسر مهزيار فرموده است........